Oorzaak dat je je schuldig voelt

Geven nemen in onbalans tussen ouder en kind
Oertijd
Geliefd gevonden worden / voeding
Ruilhandel
Waardering
Aai over je bol
Positief gevoel
Beloning
Extern goed voelen makkelijker
Het zijn je ouders

Gevolgen

Je zoekt waardering
Moeite met teleurstellingen
Je weet niet wat je blij maakt
Je werkt altijd keihard (en krijgt vaak geen waardering)
Je zorgt niet goed voor jezelf
Bent gefocust op de ander
Gevoelig voor overbelasting en overspannenheid
Burnout
Moeite met positieve minste ivm teleurstellingen
Bang wat anderen van je denken
Bang om anderen teleur te stellen
Moeite met ontspannen

Oplossing

Simpelste, loslaten dat je het je schuld niet kan vereffenen Steen Plek Gaan Consult

Wat levert het je op

Positieve mindset
Kiezen voor jezelf
Waardering ervaren van de mensen om je heen, je kunt het nu wel accepteren
Door het aftasten van je ouders, kan je nu anderen goed begeleiden, let wel op dramadriehoek
Focus op jezelf
Doorzettingsvermogen
Ontspannen
Jezelf op 1 zetten
Schuldgevoel loslaten

Ik word altijd erg geïnspireerd door video’s zoals hieronder. Op Facebook deelde ik hem met deze beschrijving:

🥌 WORDT GEEN CURLINGOUDER 🥌
Overbezorgdheid zorgt dat kinderen te weinig ruimte hebben om zich zelf te ontwikkelen. Om te leren vallen, om te leren omgaan met teleurstellingen.


🙈WORDT GEEN ZOEK HET LEKKER UIT OUDER🙉
Door geen grenzen aan te geven voelt een kind zich verloren in een zee van ruimte en gaat op zoek naar grenzen bij, bijvoorbeeld anderen.
🏄‍♂️Vind de balans tussen vrijheid en grenzen. Een kind heeft beide nodig.🏄‍♀️
#steenplekgaan-methode

 

Wat roept deze film op bij jouw?

Wiesje was een jonge vrouw die vol zat met het maken van plannen.

Ze wilde een wereld reis maken, zelfstandig onderneemster worden en een huis met een tuin op het zuiden. Ze was erg gedreven hierin en zette alles aan de kant om haar droom te behalen.

Haar moeder daarin tegen was van het kaliber, doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.

Haar hele leven had ze dit gehoord van haar vader. Zijn vader had grote plannen toen hij klein was, maar zijn moeder vond dat hij gewoon moest gaan werken op het land. Dit had hem verbitterd gemaakt, want elke keer als hij maar iets buiten zijn moeders straatje dacht werd hij met harde hand weer op zijn plek gezet. Nooit had hij gedurfd om zijn eigen pad te lopen.

Op een dag was Wiesje het gelukt, ze had een wereld idee wat volgens haar een hoop geld zou opleveren, waardoor ze haar dromen van een wereld reis en haar eigen huis waar zou kunnen maken.

Enthousiast kwam ze thuis en vertelde het haar moeder.

En die reageerde… Heel negatief, zou je dat wel gaan doen? Straks mislukt het. Je wordt vast opgelicht door de mensen die met je gaan samen werken. Volgens mij kan je dit niet aan. Wij Witschensese steken onze hoofden nu eenmaal niet boven het maaiveld.

Wiesje was er van bewust dat haar moeder zo zou reageren. Ergens had ze het al verwacht. Ze wist nog goed dat ze op de basisschool klassenoudste zou worden en ze dit trots thuis kwam vertellen. Haar moeder had haar direct bang gemaakt dat de klassenoudste de meest gepeste leerling van de klas zou zijn. Want de klassenoudste staat nu eenmaal op de voorgrond en dat doen wij Witschensese niet.

Maar toch had ze dat kleine sprankelende stukje hoop dat haar moeder zou zeggen. Wauw wat gaaf, dat moet je zeker doen. Niet geprobeerd is sowieso mis geschoten. Maar nee, haar moeder schoot nooit, omdat ze er van overtuigd was dat de pijl toch wel mis ging.

Toen Wiesje ’s avonds naar bed ging probeerde ze het van haar af te zetten. Het is wel een goed plan, zei ze tegen haar zelf… Of toch misschien toch niet, zei een klein stemmetje in haar. En hier begon de twijfel te groeien.

Helaas heeft Wiesje nooit haar idee op de markt gebracht en heeft ze nooit een wereld reis kunnen maken.

Wel is ze getrouwd en heeft ze een mooi huis met haar man. Maar haar droom heeft ze nooit kunnen leven.


In dit verhaal spelen meerdere stenen die in de familie worden overgedragen. Het begint al bij de overgrootvader van Wiesje die nooit zijn dromen heeft kunnen volgen. En die deze beperking op zijn zoon heeft overgedragen en hij weer op de moeder van Wiesje. En zo is deze last bij Wiesje gekomen.

Op het moment dat ze dan toch wilde doorbreken was het net alsof de hele familie geschiedenis zei: dat doen wij niet, doe maar gewoon normaal, het lukt je toch niet. Zo doen de Witschesese niet.


Toch had dit kunnen worden doorbroken.
Tijdens de eerste Steen Plek Gaan consult zou Wiesje de steen terug geven aan haar moeder. Om zo deze beperking los te kunnen laten.

Tijdens het tweede consult gaat Wiesje zoeken en vinden wat ze nodig heeft om wel haar droom te kunnen leven. In haar verhaal is duidelijk te horen dat haar overgrootvader dezelfde drive had. En juist deze drive kan ze ten positieve gebruiken om haar droom te gaan leven.


Lees jij dit verhaal en merk je dat jij beperkt wordt in het leven van je dromen of merk je dat je zelf de dromen beperkt van je eigen kinderen. Neem dan contact op.

Vanmorgen las ik een mooi artikel over : Jongeren voelen druk om aan het perfecte plaatje te voldoen, op:
https://nos.nl/op3/artikel/2195244-jongeren-voelen-druk-om-aan-het-perfecte-plaatje-te-voldoen.html

In dit artikel stelt Psychiater Esther van Fenema de volgende quote:

“Ouders hebben tegenwoordig een opgeblazen idee van hun kinderen: ze zijn allemaal geniaal.”

Een deel van het probleem ligt volgens de psychiater bij de ouders. “Die hebben tegenwoordig een opgeblazen idee van hun kinderen: ze zijn allemaal geniaal. Als die kinderen er in de grote mensenwereld achter komen dat ze niet geniaal blijken te zijn, dan is dat lastig.”

Ouders leren kinderen volgens haar te weinig omgaan met tegenslag. “Als iemand het uitmaakt of een tentamen niet haalt, dan kunnen ze daar niet goed mee omgaan.”

En ik kan mij daar in vinden.
Kinderen en ook volwassenen leren door dingen te ervaren en wanneer wij die ervaringen ontnemen dan ontneem je ook de kans dat iemand daarvan leert.

Stel je kind heeft een aanvaring met een ander kind. Je hoort het en je stormt op het andere kind af en leest hem de les. Andere kind is bang, zegt sorry en het is over… denk je.

Want wat heb je je eigen kind nu geleerd:
1. Als ik iets zeg over wat ik heb mee gemaakt word mijn vader of moeder boos.
2. Mijn ouder gelooft mij direct (immers je hebt niet gevraagd aan de ander of het waar is)
3. Mijn ouders lossen alle problemen voor mij op.
4. Met boos doen naar de ander los je problemen op.

En puntje 5, wat je eigenlijk doet is reageren vanuit je eigen onmacht dat je kind iets is overkomen. En gooi je de steen van onmacht zo in de schoot van je eigen kind.

Natuurlijk doet het pijn als je kind wat overkomt. Natuurlijk is het de taak van jouw als ouder om je kind te begeleiden.

Maar begeleiden is wat anders dan alles oplossen en overnemen.

Even een suf voorbeeld:

Als een kind ouder wordt, moet hij leren veters strikken. In het begin doe jij dat elke keer. Maar er komt een moment dat hij dat zelf moet gaan doen. Wat als jij dit toch elke keer blijft doen. Dan leert hij het nooit.

Zo gaat het ook als het gaat om leren omgaan met emoties, zoals onrecht, teleurstelling, verdriet etc.

Ik hoorde laatst dat ze bij voetbal wedstrijden geen winnaars of verliezers meer hadden bij pupillen. Hoe leren ze dan ook een goede winnaar en een goede verliezer te zijn?

Nee, kinderen mogen ervaren wat het is om intens gelukkig te zijn en ook om intens ongelukkig te zijn. En hoe mooi is het dan dat jij als ouders je kinderen hier in mag begeleiden en te steunen, door er voor ze te zijn en ze vragen wat ze nodig hebben. (leren ze meteen om te ervaren wat ze nodig hebben)

Wil jij jezelf op nummer  zetten en lukt het niet?

Hier een lijstje van manieren waarin het zeker niet gaat lukken:

  • Je niet uitspreken
  • Uitstellen van je behoeftes
  • Vanuit boosheid jezelf op nummer 1 zetten
  • De andere de schuld geven dat je jezelf niet op nummer 1 zet
  • Hopen dat de ander aanvoelt dar he hulp nodig hebt. Vaak gedreven doordat je zelf wel aanvoelt wat anderen aanvoelen.

Wat wel werkt

  • Tijd nemen voor jezelf en de angst dat anderen een oordeel over je hebben loslaten
  • Op tijd je behoefte uitspreken. En er van bewust zijn dat je genegeerd gaat worden als je dit voor het eerst doet. En dan toch doorzet.
  • Duidelijk zijn in wat je nodig hebt, wat je behoeftes zijn. Zeg bijvoorbeeld: wil je zeggen dat je van mij houd, ipv je zegt nooit meer dat je van mij houd. Want als de ander dan zegt: Ik hou van je zeg jij: Ja dat telt nu niet. Zeg ook niet: O wat lekker zou het zijn om uit te slapen. Nee zeg: Ik wil zaterdag ochtend uitslapen, wil jij de kinderen verzorgen in de ochtend?

Zet jezelf op nummer 1, je bent het waard

Ken je dat, dat je gewoon doet alsof je er niet bent?

Zodat de aandacht niet op jou wordt gericht?

Ik noem dat de “Ik ben er niet steen” die je met je mee draagt. Een steen die ervoor zorgt dat je niet gezien wordt omdat je doet alsof je er niet bent.

Dit is wat anders als de “Ze zien mij niet staan steen”, die zal ik in een latere blog bespreken.

De “Ik ben er niet steen”, zou je kunnen vergelijken met een hele goede verstop plek. Waarvan je denkt dat niemand je ziet.

Net zoals je met kleine kinderen Kiekeboe kunt spelen.

Of de struisvogel die zijn hoofd onder de grond steekt. (wat overigens niet waar is, ze rennen weg of ze gaan plat op de grond liggen)

De “Ik ben er niet steen” is een steen die je bent gaan dragen omdat:

  • Je aandacht krijgen spannend vindt.
  • Je vroeger veel gepeste bent.
  • Je ouders zeiden: ze is erg verlegen, ipv ze doet verlegen.
  • De aandacht van je ouders die je kreeg vaak/altijd gericht was op negativiteit, zoals je bent niet goed genoeg, je ziet er stom uit, wat doe je raar, etc.
  • Je gezien hebt dat iemand in de spotlights stond en dat niet positief afliep

Kortom allemaal conclusies die je bent gaan maken aan de hand van ervaringen in je leven.

En dat is ook heel logisch dat je toen deze conclusies hebt gemaakt. Want het zorgde ervoor dat je door de situatie heen kwam. Je zou zelfs kunnen zeggen, je hebt het overleeft.

En wanneer we aan het overleven zijn, tja dan kunnen we niet genieten van het leven. Staan we altijd op spanning om te kunnen vluchten en weg te rennen. Of om dus “onzichtbaar” te worden.

En onzichtbaar worden kan ook een goede kwaliteit zijn. Stel er is ineens ruzie in de kroeg en jij maakt je onzichtbaar, grote kans dat mensen je met rust laten.

Maar ja, je wordt dus ook niet gezien.

Met de steen plek gaan methode, kan je hier vanaf komen.

Eerst gaan we kijken, waarom draag je de steen en van wie is hij. Vaak hebben mensen uit je familie hier ook last van en ben je hun steen gaan dragen. (lees ook wij rijden opel)

Wanneer je je eigen plek weer in neemt en de steen weer terug geeft, zal je al zien dat het minder spannend is om gezien te worden. Je zal merken dat je durft harder te praten. Meer te praten en ook kleurrijke kleding durven te gaan dragen.

En dit zal spannend zijn de eerste keer dat je het doet, maar wel makkelijker.

Ben jij klaar met verstoppen en wil je gezien worden?
Neem dan contact op.

Hier stond vroeger mijn gratis weggever, wil je weten waarom nu niet meer?

Om dit te weten heb ik je email adres nodig…

Nee geintje, daar heb ik dus geen zin meer in.

Want wat moet ik met je email adres? Juist achter je aan jagen in de hoop dat ik een dienst verkoop aan je. Zo werken gratis weggevers nu eenmaal. Jij iets gratis, ik jouw email adres waarin ik dan net genoeg emails kan sturen zodat het net niet op spam lijkt.

En daar ben ik dus klaar mee.

Als ik kan bijdrage aan jouw groei/proces, dan doe ik dat met veel liefde, aandacht, energie en passie.

En daarbij hoort niet het mensen achterna jagen en overhalen om bij mij iets af te nemen. Deze methode is er juist op gericht dat mensen weer bij hun eigen behoeftes komen en daarbij hoort het overhalen / manipuleren van mensen niet bij.

Sterker nog in mijn consulten kan het voorkomen dat iemand de steen niet wilt loslaten. Dan is dat ook goed. Iemand pushen in iets wat hij/zij eigenlijk niet wilt draagt niets bij aan zijn of haar proces.


Dus kan ik wat voor je doen, dan doe ik dat met veel liefde.

Victor

p.s. Wil je toch op de hoogte gehouden worden, dan kan je je inschrijven op de update email van mijn blogs, artikelen en workshops.


Je ouders hebben jou het leven gegeven. Iets wat je nooit terug kunt betalen.

Tegenwoordig kun je je ouders een nier doneren waardoor ze langer leven, maar het leven geven, nee dat kan niet.

En hierdoor hebben veel kinderen het gevoel dat ze 1-0 achter staan. Dat ze iets terug moeten geven. Dat de balans scheef is.

Het in balans hebben van geven en nemen is in veel relaties goed, behalve tussen ouder en kind.

Wat jouw ouders je hebben gegeven kan je nooit terug betalen, hoe hard je ook je best doet. Sterker nog sommige mensen spenderen hier hun hele leven aan. (Lees ook Waardering van je ouders zoeken)

De balans van het geven en nemen tussen ouder en kind is dus natuurlijk scheef.

Je ouders geven en jij neemt.


O wat haatte hij de wind.
Zaten al zijn takken mooi, kwam die stomme wind het weer in de war gooien.

O wat haatte hij die wind.
Elke keer probeerde de wind hem omver te blazen en dan moest hij zich weer stevig vast houden.
Zijn wortels groeven zich dan nog dieper in de grond.

En elke keer won de boom.

Nauw ja, soms won de wind….. een beetje.

Dan blies de wind een paar takken van de boom af.

Haha lachte de boom dan, die waren toch al dood.

Of blies de wind zijn mooie oranje bladeren van hem af.

Die wilde ik toch al laten vallen lachte hij dan.

Maar diep van binnen deed het hem pijn. Hij was altijd erg gesteld op zijn takken en bladeren. Loslaten vond hij het moeilijkste wat er was. Vooral als zijn bladeren zo mooi oranje waren.

Soms blies de wind zelfs zijn schors een beetje van hem af. Dan voelde hij zich kaal en kwetsbaar, maar hij liet het nooit merken.

Ik zal hier blijven staan sterk en trost zei hij dan tegen zichzelf.

Op een dag zag hij naast zich een steeltje uit de grond komen.

En na verloop van tijd begon dat steeltje te groeien en te groeien.

Eerst stond het steeltje nog in de schaduw van de stenen en kon de wind er geen vat op krijgen.

Maar na een aantal jaar was het steeltje gegroeid tot een jonge boom.

Pas op voor de wind had de boom naast hem elke keer gezegd. De wind is slecht en wil je pijn doen. Doe zoals mij en misschien overleef je het.

Maar het jonge boompje luisterde niet en liet zich elke keer mee waaien met de wind. Hij ging van links en naar recht en van rechts naar links. Een keertje raakte zijn kruin zelfs de grond, zo hard blies de wind.

En elke keer gierde hij het uit.

Joehoe, woeiiiii, nog een keer.

En de oude boom snapte er niets van, hoe kan deze jonge boom dit overleven. Hij had geleerd van zijn voorvader dat hij zich moest vast zetten, verstarren, vechten tegen de wind, en deze jonge boom die heeft plezier van de wind.

Nors keek hij de andere kant op en besloot nooit meer tegen de jonge boom te praten.

Het werd herfst en de het land zou getroffen worden door de zwaarste storm ooit.
De oude boom groef zich in en zette zich vast.

De jonge boom ontspande zich en werd zo flexibel mogelijk.

De wind begon te waaien, eerst rustig en toen, steeds harder. De oude boom hield zich kranig. Hij stak zijn wortels nog dieper de grond in. En toen voelde hij hoe de grond onder zijn wortels begon te bewegen.

Langzaam begon de boom zijn grip te verliezen om uiteindelijk om te waaien. Heel zachtjes kwam hij met zijn kruin op de grond.

Strijd verloren…

Hij keek op zij en zag de jonge boom alle kanten op gaan, flexibel in alles wat de wind op hem af stuurde.

Toen de wind ging liggen vroeg de oude boom aan de jonge boom: hoe kan dat nu, dat jij blijft staan en ik hier lig.

De jonge boom antwoordde: Laat de wind niet bepalen wie je bent, maar laat de wind je leren wie je wilt zijn. Boos, mokkend en wrokkend, of flexibel en buigzaam. Neem de lessen mee die je voorvaderen geleerd hebben en kies zelf welke voor jou werken.

Iedere wind is uniek. Van iedere wind kun je iets anders ervaren. En elke ervaring brengt je verder in de wind die het leven heet.

De wind die komt en de die wind gaat.

We worden beperkt door onze eigen emoties.
We doen de dingen zoals onze ouders, opa’s en oma’s hebben gedaan.
Zonder ons meer af te vragen, wil ik dat eigenlijk wel.

Wil jij het anders doen dan je ouders? Wil jij flexibel met je eigen leven om gaan?
www.steenplekgaan.nl

 

Scroll naar top

Send this to a friend